شمع شعر

چه شب ِ عجیبی بود، 

باران چکه کرد

شمع بارید 

تو گریستی 

و من آب شدم.  

سعید شجاعی 

خانوادگی

کودکی را دوست دارم،  

که به من بابا 

و به تو مامان بگوید. 

سعید شجاعی 

کودکانه

چه قدر غصه خوردم،
برای کودکی در آینه
که گم شد،
و هیچ وقت فرصت نکرد
بزرگ شود.

هر کجا مرا دیدید
پیدایم کنید،
دستم را بگیرید
و بدانید که از تاریکی می ترسم.


سعید شجاعی

سرما بهانه بود

وقتی دست های تو نیست،

دست های خجالتی ام
در جیب می روند  

به دنبال ِ چیزی
که هیچ وقت پیدا نخواهند کرد.



سعید شجاعی 

بند ِ بی بندی

 من بی سقف فکر می کنم،
چهار دیواری
حریف
رویاهایم نمی شود.


سعید شجاعی

من کشی

با قرص ِ اول 

لباس های نو می پوشم

و شام خوبی می خورم،   

قرص ِ دوم مرا به بانک می برد 

به بنگاه ِ املاک و ماشین، 

به خرید های بزرگ،

تو با قرص سوم می آیی  

و با لبخند به من نگاه می کنی 

که بی وصیت نامه 

باقی قرص ها را می خورم. 

 سعید شجاعی 

هم راه

زمستان با برف
در راه است،
عزیز دلم،
تو هم با من راه بیا.


سعید شجاعی